X
تبلیغات
رایتل

یکی از راه های با اخلاق به نظر رسیدن و به عبارتی اخلاقمند شناخته شدن در فضای مجازی، نشر و بازنشر محتوا و مطالب اخلاقی در این فضاست. بیان اینکه ما از فلان اخلاق اجتماعی که عرف جامعه شده، خوشمان نمی آید و فلان مسأله ای که باعث ایجاد خسارات روحی، روانی و اعتقادی می شود، بسیار زشت و بد است؛ و یا گفتن از فلان آداب و رسومی که همه ی خانواده های ایرانی با خطای یک درصد، بدان عمل می کنند و ناپسند قلمداد کردن انجام آن امر و تقبیح و تحقیر آن، جز اینکه فرد نشر دهنده را فردی بسیار اخلاقمند و مثبت اندیش نشان می دهد، در نهایت فایده ی خاصی ندارد.

از زندگی مجازی گرفته تا نحوه ی گذراندن وقت در دنیای مجازی تا روابط بین محرم و نامحرم تا نحوه ی زندگی و معاشرت و آداب و رسوم زندگی حقیقی و چه و چه و چه!

گواه این ادعا، هم رفتارهای همین افراد با اخلاق در دنیای مجازی و واقعی ست که اگرچه خود منادی این خلقیات و رفتارهای شایسته اند، اما بدان عمل نمی کنند! و دیگر، صحبت هایی است که هم ایشان در مباحثه ها مطرح می کنند و همیشه از اجبار و اصرار و عدم اختیار در نوع زندگی سخن می گویند.

نکته ی جالب این اخلاقی گری ها این است که در این بین برای نمایش و ارائه ی تز اخلاقی شان، به طور معمول، اگر فردی یا شخصیتی مورد توهین قرار گرفت و یا تهمتی نثارش شد و به بدگویی و بی احترامی نیز سرانجام افتاد، ایرادی ندارد و فقط رسیدن به آن وجهه ی اخلاقی کفایتشان می کند.


پ.ن: لزومی به ارائه ی مثال و بسط بیشتر این مطلب ندیدم. شاید در آینده بیشتر به آن پرداختم.

شنبه 18 شهریور‌ماه سال 1391ساعت 08:33 ب.ظ | توسط جمال الدین کاظمی| 14 نظر|