X
تبلیغات
پخش زنده جام جهانی

اتفاق روز 22 بهمن ماهِ قم، اتفاق خاص و در خور توجهی بود!. آن جمعیت چه کثیر باشند و چه قلیل(!)، چه خودجوش باشند و چه سازماندهی شده(!)، معترض اند و چرا نمی شود اعتراض آنها را برتابید؟!

چطور می شود در مجلس، نماینده ی ملّتی، در میان نطق رئیس جمهوری، داد و بیداد کند و به او اجازه ی صحبت ندهد، اما سایر مردم -حالا از هر نوع تقسیم بندی اش- که به گفته ی همین آقایان، ولی نعمت(!) هستند، اجازه ی چنین کاری را ندارند؟

حالا فلان فراکسیون می آید بیانیه می دهد و محکوم می کند که اتفاق قم، قابل چشم پوشی نیست و بداخلاقی است و سوژه شد برای رسانه های غربی!. نهایت بیانیه شان هم بیانات رهبری معظم و صبور انقلاب اسلامی را ضمیمه می کنند در ذمّ رفتارهای غیر اخلاقی و فضای اهانت و هتک حرمت. آقایان یادشان رفته اتفاقات هفته ی گذشته ی مجلس و ماچ و بوسه هایشان را!

مجلس یکشنبه سیاه

به واقع آن رفتارها دشمن شاد کن نبود؟! غیر اخلاقی نبود؟! نکند آقایان خیال می کنند در رأس امور بودنشان، مصونیت اخلاقی-رفتاری برایشان ایجاد می کند؟! و آیا چرا از این زاویه به واقعه نمی نگرند که وقتی نمایندگان ملتی، دست به چنین اعمالی می زنند، پس از عده ای کثیر یا قلیل از ملت، چه انتظار می رود که چنین نکنند؟!

فضای بداخلاقی و رفتار غیر اخلاقی، هر جا و در برابر هرکه باشد، زشت و ناپسند است. بدون شک اتفاق 22 بهمن قم نیز از همین جنس است؛ فقط نکته ای را در نظر بگیریم و آن این حدیث شریف است که آنچه برای خود نمی پسندی، برای دیگران نیز مپسند.

سه‌شنبه 24 بهمن‌ماه سال 1391ساعت 08:39 ب.ظ | توسط جمال الدین کاظمی| 8 نظر|